مقدمه: کینماتیک فرود، تعادل ایستا و پویا از عوامل خطرزای بروز آسیب های زانو در سربازان و نظامیان محسوب می­شوند. هدف این مطالعه، بررسی اثر برنامه پیشگیری از آسیب استاپ-ایکس بر والگوس زانو، تعادل ایستا و پویا در دانشجویان نظامی با نقص والگوس داینامیک زانو بود. روش ­کار: مطالعه حاضر از نوع نیمه تجربی بود. در ابتدا 116 نفر از دانشجویان ارزیابی شدند و در نهایت 40 فرد مبتلا به نقص والگوس داینامیک زانو انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه تجربی (20 نفر) و کنترل (20 نفر) تقسیم شدند. از آزمون های پرش-فرود، باس استیک و آزمون تعادل وای برای سنجش زاویه والگوس داینامیک زانو، تعادل ایستا و پویا در ابتدا و انتهای مطالعه استفاده شد. پس از ارزیابی متغیرها در پیش آزمون، گروه تجربی به مدت 8 هفته از برنامه استاپ-ایکس در بخش گرم کردن استفاده کردند و گروه کنترل در این مدت به گرم کردن رایج خود پرداختند و در انتها مجددا مورد ارزیابی قرار گرفتند. از آزمون های آنکوا و تی همبسته برای ارزیابی تغییرات استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان دادند که کاهش معنی داری در زاویه والگوس زانو (0/001=P) و افزایش معنی داری در تعادل ایستا (0/01=P) و پویا (0/001=P) در گروه تجربی در مقایسه با گروه کنترل در پس آزمون مشاهده شد. همچنین کاهش معنی داری در زاویه والگوس زانو (0/01=P) و افزایش معنی داری در تعادل ایستا (0/01=P) و پویا (0/01=P) در گروه تجربی در پس آزمون در مقایسه با پیش آزمون مشاهده شد اما این تغییرات در گروه کنترل معنی دار نبود (0/05

مقدمه و اهداف والگوس داینامیک زانو، تعادل ایستا و پویا در بروز آسیب های رباط صلیبی قدامی در بازیکنان فوتبال نوجوان نقش دارند. هدف این مطالعه، بررسی اثر برنامه پیشگیری از آسیب کنترل زانو بر والگوس داینامیک زانو، تعادل ایستا و پویا در بازیکنان فوتبال نوجوان پسر مبتلا به نقص والگوس داینامیک زانو بود.مواد و روش ها مطالعه حاضر از نوع نیمه آزمایشی بود. در ابتدا 156 بازیکن مورد ارزیابی قرار گرفتند و در نهایت 48 بازیکن مبتلا به نقص والگوس داینامیک زانو انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (تعداد= 24 نفر، سن= 0/62 ±12/ 70 سال ، قد= 0/07 ±1/ 52متر، وزن=6/67 ±48/ 87 کیلوگرم، شاخص توده بدنی= 2/18 ±21/ 10 کیلوگرم بر متر مربع) و کنترل (تعداد= 24 نفر، سن= 0/65 ±12/ 58 سال، قد= 0/08 ±1/ 52متر ، وزن= 6/79 ±50/ 45 کیلوگرم، شاخص توده بدنی= 2/92 ±21/ 88 کیلوگرم بر متر مربع) تقسیم شدند. از آزمون های پرش فرود، باس استیک و آزمون تعادل وای (Y) برای سنجش زاویه والگوس داینامیک زانو، تعادل ایستا و تعادل پویا استفاده شد. گروه آزمایش 8 هفته از برنامه کنترل زانو در بخش گرم کردن استفاده کردند، در حالی که گروه کنترل در این مدت به گرم کردن رایج خود پرداختند. از آزمون های آنکووا و تی همبسته برای ارزیابی تغییرات استفاده شد.یافته ها نتایج پس آزمون در مقایسه با پیش آزمون در گروه آزمایش نشان داد کاهش معنی داری در زاویه والگوس زانو (0/001=P) و بهبود معنی داری در تعادل ایستا (0/001=P) و پویا (0/001=P) ایجاد شده است، اما این تغییرات در گروه کنترل در متغیرهای زاویه والگوس زانو، تعادل ایستا و پویا پس از 8 هفته معنی دار نبود (0/05نتیجه گیری این مطالعه نشان داد اجرای برنامه پیشگیری از آسیب کنترل زانو می تواند زاویه والگوس زانو را کاهش دهد و باعث بهبودی تعادل ایستا و پویا در بازیکنان فوتبال نوجوان پسر شود. بنابراین به نظر می رسد برنامه کنترل زانو می تواند در پیشگیری از خطر بروز آسیب های رباط صلیبی قدامی در بازیکنان فوتبال نوجوان پسر مؤثر باشد.

مقدمه و هدف: این مطالعه با هدف تعیین تاثیر و ماندگاری برنامه اصلاحی عصبی-عضلانی بر وضعیت فرود، تعادل ایستا و پویا ورزشکاران مبتلا به نقص والگوس داینامیک زانو انجام شد. روش کار: جامعه آماری این پژوهش نیمه تجربی شامل ورزشکاران نوجوان رشته فوتبال مبتلا به نقص والگوس پویا زانو بود که به صورت هدفدار انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه کنترل (سن: 0/67±, 12/50 سال، قد: 0/06±,1/70 متر، وزن: 5/46±, 56/41 کیلو گرم، شاخص توده بدنی: 1/57 ±, 19/49 کیلوگرم بر متر مربع) و تمرینی (سن: 0/59±,12/23 سال، قد: 0/10±, 1/67 متر، وزن: 8/96 ±,53/07 کیلو گرم، شاخص توده بدنی: 1/54 ±,18/83 کیلوگرم بر متر مربع) قرار گرفتند. والگوس پویا زانو با آزمون اسکات و زاویه والگوس و فلکشن زانو با آزمون فرود-پرش و با کمک نرم افزار کینوا ارزیابی شد. تعادل ایستا و پویا با آزمون بس استیک و آزمون Y ارزیابی شد. پس از ارزیابی متغیرها در پیش آزمون، آزمودنی های گروه تمرینی تمرینات عصبی-عضلانی را به مدت 8 هفته انجام دادند و گروه کنترل تنها در این دوره در برنامه آمادگی جسمانی اختصاصی تیم شرکت داشتند. یافته ها: نتایج بدست آمده در گروه تمرینی نشان داد برنامه اصلاحی عصبی-عضلانی اثر معنی داری بر متغیرها(0/01≥, p) به غیر از زاویه فلکشن زانو در انتهای فرود (p=0/06) داشت. اما نتایج تمرین پس از 1 ماه بی تمرینی در متغیرهای والگوس در لحظه فرود، تعادل ایستا و پویا ماندگار نبود. همچنین نتایج آزمون تعقیبی بونفرونی در متغیرهای بررسی شده (0/01≥, p) به غیر از متغیرهای زاویه فلکشن زانو در انتهای فرود (p=0/14) تفاوت معنی داری بین دو گروه نشان داد. نتیجه گیری: بر اساس نتایج استفاده از برنامه اصلاحی عصبی-عضلانی میتواند به عنوان یک برنامه موثر در پیش از بلوغ به ورزشکاران رشته فوتبال مبتلا به والگوس پویا زانو با منشا مچ پا پیشنهاد شود.

مقدمه و اهداف مهم ترین عوامل خطرساز آسیب زانو شامل ضعف ثبات مرکزی، ضعف ثبات پاسچرال و والگوس پویای بیش از حد زانو است. یکی از موفق ترین پروتکل های پیشگیری از آسیب زانو در زنان ورزشکار، تمرینات اسپرت متریک تخصصی فوتبال است. به نظر می رسد تأثیر این پروتکل بر ثبات مرکزی بدن و ثبات پاسچرال فوتبالیست های خانم دارای والگوس زانو بررسی نشده است. مواد و روش ها در پژوهش حاضر 24 فوتبالیست دارای والگوس پویای زانو در گروه تمرین (12 نفر) و کنترل (12 نفر) به ترتیب به مدت 6 هفته در تمرینات اسپرت متریک ویژه فوتبال و تمرینات معمول پیش فصل شرکت کردند. آزمون ها شامل آزمون ثبات ناحیه مرکزی بدن (اکستنسور، فلکسور و پلانک راست و چپ)، ثبات پاسچرال (ثبات پاسچرال وای) و والگوس پویای زانو (حین آزمون سیستم امتیازدهی خطای فرود) بود.یافته ها برای تحلیل داده ها از آزمون آنکووا (P≤0/05) و SPSS نسخه 25 استفاده شد. نتایج بیانگر بهبود معنی دار (0/01=P) ثبات پاسچرال (از 2/105 به 7/116)، ثبات مرکزی (از 2/38 به 1/41) و والگوس زانو (از 3/25 به 4/12) بود.نتیجه گیری براساس یافته های پژوهش، پروتکل حاضر که جهت پیشگیری از آسیب های زانو در فوتبالیست های زن طراحی شده است، باعث تعدیل هر سه عامل خطرساز آسیب زانو (ضعف ثبات مرکزی، ضعف ثبات پاسچرال و والگوس زانو) می شود. بنابراین انجام این پروتکل به تمام فوتبالیست های خانم دارای والگوس پویای زانو پیشنهاد می شود.

مقدمه و اهداف زانو والگوس یکی از شایع ترین ناهنجاری های عصبی عضلانی است که در ایجاد آسیب غیر تماسی به رباط صلیبی قدامی نقش دارد. مطالعه حاضر با هدف تعیین تأثیر و ماندگاری برنامه تمرینی عصبی عضلانی بر والگوس زانو، دامنه حرکتی و قدرت عضلات منتخب اندام تحتانی فوتبالیست های نوجوان مبتلا به نقص والگوس داینامیک زانو انجام شد.مواد و روش ها تحقیق حاضر از نوع نیمه آزمایشی است. شرکت کنندگان این پژوهش 25 فوتبالیست پسر نوجوان مبتلا به نقص والگوس پویا بودند که به طور هدف مند از آکادمی فوتبال شاهین آمل انتخاب و به صورت تصادفی در 2 گروه کنترل و تمرینی قرار گرفتند. در این مطالعه وجود والگوس پویا زانو با آزمون اسکات و زاویه والگوس با آزمون فرود-پرش و با کمک نرم افزار کینوا ارزیابی شد. قدرت و دامنه حرکتی ابداکشن و چرخش خارجی ران، دورسی فلکشن و پلانتار فلکشن مچ پا نیز به ترتیب با ام ام تی و گونیامتر ارزیابی شد. پس از تعیین متغیرها در پیش آزمون، آزمودنی های گروه تمرینی تمرینات عصبی عضلانی را در مدت 8 هفته انجام دادند و گروه کنترل نیز در این دوره در برنامه آمادگی جسمانی اختصاصی تیم شرکت داشتند. جهت بررسی تفاوت از آزمون آماری تحلیل واریانس مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معناداری 0/05 استفاده شد. کلیه عملیات آماری به وسیله نسخه 24 نرم افزار SPSS انجام شد.یافته ها نتایج اختلاف معناداری در زاویه والگوس زانو (0/001=P)، دامنه حرکتی ابداکشن ران (0/01=P) و چرخش خارجی ران (0/01=P)، دامنه حرکتی دورسی فلکشن با زانو صاف (0/001=P) و دامنه حرکتی دورسی فلکشن با زانو خم (0/001=P)، قدرت ابداکشن ران (0/002=P) و چرخش خارجی ران (0/01=P) و قدرت پلانتار فلکشن مچ پا (0/03=P) بین دو گروه کنترل و تمرینی نشان داد، اما نتایج این آزمون در متغیر دامنه حرکتی پلانتارفلکشن و قدرت دورسی فلکشن مچ پا تفاوتی را نشان نداد (05/P>0). همچنین پس از 1 ماه نتایج نشان دهنده ماندگاری اثر تمرینات در متغیرهای دامنه حرکتی ابداکشن و چرخش خارجی ران، دامنه حرکتی دورسی فلکشن مچ پا با زانوی صاف و خم، قدرت دورسی فلکشن و پلانتار فلکشن مچ پا بود.نتیجه گیری تمرین عصبی عضلانی می تواند خطر آسیب غیر تماسی رباط متقاطع قدامی را در بازیکنان مرد فوتبال مبتلا به نقص والگوس پویا زانو با بهبود قدرت و دامنه حرکتی مفصل ران و مچ پا کاهش دهد.

زمینه و هدف: والگوس داینامیک زانو حین کاهش شتاب و فرود در فعالیت های ورزشی عامل بسیاری از آسیب های حاد و مزمن زانو می باشد. هدف از انجام تحقیق حاضر بررسی تأثیر تمرینات پلایومتریک بر راستای لگن و زانو زنان مبتلا به والگوس داینامیک زانو بود. روش تحقیق: در این کارآزمایی تصادفی کنترل شده 26 زن دارای والگوس داینامیک زانو به صورت تصادفی در دو گروه تجربی و کنترل قرار گرفتند. زوایای والگوس زانو و دراپ لگن حین فرود تک با استفاده از روش ارزیابی دوبعدی محاسبه شد. در طول هشت هفته گروه کنترل تنها در فعالیت های روتین دانشگاه شرکت داشتند در صورتی که گروه تجربی در کنار تمرینات روتین، به مدت هشت هفته در تمرینات پلایومتریک شرکت کردند. از مدل ترکیبی تحلیل واریانس با اندازه های تکراری برای تحلیل داده ها استفاده شد (05/0 ≥ P). یافته ها: پس از اجرای برنامه مداخله، زاویه والگوس زانو با انجام تمرینات در مقایسه با گروه کنترل بهبود معنی داری داشت (05/0 ≥ P). همچنین نتایج تحقیق تغییر معنی داری را در زاویه دراپ لگن قبل و بعد در شرکت در تمرینات در گروه های مورد مطالعه نشان نداد. نتیجه گیری: نتایج تحقیق حاضر شواهدی مبنی بر اثر مثبت تمرینات پلایومتریک بر کینماتیک اندام تحتانی و بهبود کنترل زانو در صفحه فرونتال در زنان ورزشکار دارای والگوس داینامیک زانو ارائه داد، از این رو با توجه به نتایج این تحقیق می توان گفت هشت هفته تمرینات پلایومتریک در زنان ورزشکار با والگوس داینامیک زانو می تواند عوامل خطر قابل تعدیل آسیب ACL نظیر عوامل بیومکانیکی را کاهش دهد.

مقدمه و اهداف والگوس دینامیک زانو، الگوی تغییر یافته حرکت یا تغییر در ترازبندی اندام تحتانی است که به تغییر عملکرد اندام تحتانی در صفحه فرونتال و جذب نیروی عکس العمل زیاد توسط لیگامان های زانو در طول فعالیت های ورزشی منجر شده که به افزایش آسیب رباط صلیبی قدامی منجر می شود. مطالعه حاضر باهدف مقایسه تعادل، قدرت و دامنه حرکتی ران و مچ پا در ورزشکاران (والیبالیست ها) با و بدون نقص والگوس داینامیک زانو انجام شد.مواد و روش ها روش تحقیق حاضر نیمه تجربی و از نوع علّی مقایسه ای بود. جهت انجام این مطالعه 60 ورزشکار (والیبالیست ) انتخاب و در 2 گروه 30 نفری بدون نقص والگوس داینامیک زانو و با نقص والگوس داینامیک زانو قرار گرفتند. در این مطالعه برای تشخیص نقص والگوس داینامیک زانو از آزمون پرش تاک استفاده شد. دامنه حرکتی مفصل ران و مفصل مچ پا با استفاده از گونیامتر یونیورسال و قدرت ایزومتریک عضلات ران و مچ پا با بهره گیری از قدرت سنج دستی تعیین شد. علاوه بر این تعادل ایستا و پویا به ترتیب با آزمون های لک لک و وای ارزیابی شدند. برای مقایسه میانگین متغیرها در 2 گروه از آزمون تی مستقل در نرم افزار SPSS نسخه 24 استفاده شد.یافته ها نتایج مربوط به یافته های تحقیق نشان داد بین تعادل ایستا (0/005=P)، تعادل پویا (0/05≥P)، قدرت ابداکشن (0/03=P) و چرخش خارجی ران (0/01=P) و دامنه حرکتی دورسی فلکشن مچ پا (0/03=P) بین 2 گروه با و بدون نقص والگوس داینامیک زانو تفاوت معنی داری وجود دارد. به صورتی که افراد بدون والگوس داینامیک زانو عملکرد بهتری در مقایسه با افراد با والگوس داینامیک زانو داشتند. اما این تفاوت در سایر متغیرها بین 2 گروه معنی دار نبود.نتیجه گیری نتایج نشان دهنده اهمیت قدرت و دامنه حرکتی در کاهش نقص والگوس داینامیک زانو است و در طراحی تمرینات باید به این موارد توجه شود.

سابقه و هدف: یکی از اهداف تمرینات پرش فرود « بهبود عملکرد» می باشد. همچنین نقص والگوس زانو می تواند بر اجرای فعالیت های عملکردی اثر بگذارد و عملکرد عضلات اندام تحتانی را تغییر دهد. لذا هدف از این پژوهش بررسی اثر تمرینات پرش فرود پیشرونده با رویکرد پیشگیری از آسیب بر عملکرد مردان بسکتبالیست با نقص والگوس زانو بود. روش بررسی: پژوهش از نوع نیمه تجربی و مداخله ای (تمرینات پرش-فرود)، با یک طرح پیش آزمون پس آزمون بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را کلیه بازیکنان مرد بسکتبالیست با نقص والگوس پویا زانوی استان مازندران در دامنه سنی بین 16 تا 20 سال تشکیل دادند و تعداد 24 بسکتبالیست به صورت هدف دار انتخاب شده و به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. پس از اخذ رضایت نامه کتبی و شناسایی افراد دارای والگوس پویا زانو توسط آزمون اسکات جفت پا، برای ارزیابی تعادل، چابکی و قدرت انفجاری اندام تحتانی به ترتیب از آزمون تعادل Y، آزمون T اصلاح شده و آزمون سارجنت استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها، از آزمون کوواریانس با عامل پیش آزمون به عنوان کووریت استفاده شد. یافته ها: نتایج پژوهش حاضر نشان داد تمرینات پرش فرود اثر معناداری بر بهبود تعادل پویا (p = 0. 001)، چابکی (p = 0. 001) و قدرت انفجاری اندام تحتانی در گروه تجربی داشت (p = 0. 001). نتیجه گیری: بر اساس نتایج پژوهش حاضر، اجرای 6 هفته تمرینات پرش فرود منجر به بهبود تعادل پویا، چابکی، قدرت انفجاری اندام تحتانی شده است. بنابراین می توان تمرینات پرش فرود پیشرونده را جهت بهبود عملکرد در بسکتبالیست های دارای والگوس پویا زانو توصیه نمود.

سابقه و هدف: افزایش زاویه والگوس زانو در خلال حرکات پویا نظیر فرود، پرش، برش، بالا و پایین رفتن از پله و راه رفتن، یکی از عوامل خطرآفرین آسیب های زانو و کاهش بازده مکانیکی حرکت است. تحقیقات اخیر نشان داده اند، فرود با والگوس پویا زانو، ضعف و نقص احتمالی حرکات پویا اندام تحتانی را باعث می شود؛ هدف از این مطالعه تعیین اثربخشی مداخلات تمرینی مختلف بر زاویه والگوس زانو طی آزمون های فرود، پرش و برش بود. روش بررسی: مطالعه به روش مرور نظام مند انجام شد. جهت شناسایی مطالعات مورد نظر از هفت پایگاه الکترونیکی اطلاعاتی فارسی (سه پایگاه) و انگلیسی (چهار پایگاه) و کلیدواژه های مشخص شده، استفاده گردید. این مطالعات شامل اثربخشی مداخلات تمرینی بر والگوس داینامیک زانو طی آزمون های پرش، فرود و برش است که بین سال های 2010 تا 2020 و 1390 تا 1399 به زبان های فارسی یا انگلیسی منتشر شده بود. نتایج: یازده مقاله با مجموع 445 شرکت کننده (گروه تمرین: 252 نفر و گروه کنترل: 203 نفر) معیارهای ورود و خروج مطالعه حاضر را برآورده کردند. هشت مطالعه تاثیر قابل توجه برنامه های ورزشی (بین سه تا 10 هفته) را بر کاهش زاویه والگوس پویا زانو گزارش کردند و تنها سه مطالعه (بین 16 تا 24 جلسه) تفاوتی در زاویه والگوس پویا زانو نشان ندادند. براساس نتایج این مطالعه تمرینات میان تنه (قدرتی و ثباتی) و تمرینات پلایومتریک به ترتیب با 64% و 80% کاهش در زاویه والگوس داینامیک زانو بیشترین اثربخشی را در بهبود کینماتیک اندام تحتانی داشتند. نتیجه گیری: استفاده از تمرینات پرش-فرود و تمرینات قدرتی میان تنه و اندام تحتانی قبل از تمرینات اصلی ورزشی (حداقل به مدت 20 دقیقه) می تواند والگوس پویا زانو را کاهش دهد و در نهایت از آسیب های اندام تحتانی جلوگیری کند.